Συστάσεις

Θα με συγκινήσεις σήμερα, τι λες;

Θα μου ρουφήξεις τους χυμούς,

Στεγνό να με αφήσεις, αξεδίψαστο

Στη διαστολή της τέχνης;

Στομάχι θα μου αφήσεις λίγο

Να μεταβολίζω το δύσπεπτό μου κλάμα;

Σφυροκόπημα στυγνό στο στήθος μου θα ρίξεις

Για μέρες να θυμάμαι επιθυμίες;

Θα ‘ρθεις εγκληματίας σήμερα,

Τι λες;

Θα μου φυσήξεις άσεμνα τα σύννεφά μου αρχίδια

Σάλιου ιδεατού νεροποντή

Ηδονικά τη σκέψη να φυτρώσει;

Τι λες ρε μάγκα;

Θα στύψεις τη βολεμένη μου τιμή;

Και στην τελική,

ποιος είσαι;

Να ‘μαστε ξηγημένοι.

Στα άκρα

Σ’ αγαπάω ακόμη

Αν, εκ παραδρομής, ούτε κι εγώ

Ρωτώντας ενίοτε τα βράδια τα σεντόνια

Ερήμην των κοντινών σιωπών

Σε ‘μαθα ν’ ακούς τα μακρινά σημάδια σου

Ρομαντικέ τηλεκατευθυνόμενε

Ανασαίνοντας κι εσύ τις διοξείδιες αγάπες

Κι ας μην συγκαταλέγεσαι σ αυτούς,

Σ’ αυτούς που ψάχνουν να χαθούν

Ολισθηρά αισθήματα

Κρατώντας στα τετράδιά μου σχήματα επικλινή, να κυλούν

Αν τύχει και προδώσει

Ιαμβικό το πάθος μην παρεκτραπεί

Ράβοντας σε ξένη γλώσσα

Υψώνονται τα μάτια σου – κι ας τα μετέφρασα δειλά -

Καινούργιες αναπόδεικτες τεχνοτροπίες.

Οι μέρες της βδομάδας

Σαν παιδική ανάμνηση

ήχησε το ξύπνημά μου πλάι σου

μαζί με τους επιθανάτιους ρόγχους

της θεατρίνας ηδονής

και μερικά σπαστά χειροκροτήματα

κάποιων παγκραταίων τύπων,

πρωινών

φόρεσα,

εν ριπή τηλεφωνήματος, τη σάρκα μου

έχωσα βιαστικά κάτι πρώτα αισθήματα στην τσέπη

κι ανεχώρησα ταχέως προς την είσοδο

αφήνοντάς σε με γυμνό το σώμα αθεράπευτο

να διεκδικείς

τον τίτλο

του Ωραίου

απέναντι

στη συνονόματη σου Μέρα.

the end of an era

κι έτσι, καθώς κηδεύεται αυτό το μωβίζον καλοκαίρι
άκλαφτο κι αυτό μαζί με τ' άλλα χύμα
θέλω να σου πω, κοίτα
εγώ θέλησα μόνο να οχυρώσω
τον έρωτα που σου ΄χω
μετά από χρόνια να τον βρω βότσαλο
νερόδαρτο, σκληρό και απαστράπτον
σε παραλία αλλούτερη.

Να ασελγείς, σου επιτρέπω, ανερυθρίαστα
στα μικρά μας περασμένα
και διηγώντας τα να κλαις.


φιλί υπόγλυκο,
χωρίς σάλιο

δικός σου

υπενθύμιση

γυρίζεις από διακοπές
και τρέχεις βιαστικά
να προλάβεις τις αδιάκοπες
κανονικότητες
κι επιλέγεις ν' αφήσεις λίγη σκόνη
πάνω στην αλληλογραφία
που ανοίγεις βιαστικά
μπας και χαρίσεις στα τρέχοντα μελλούμενα
λίγες ανταύγειες
πως δεν υπήρξαν
ποτέ

Δέκτης προστασίας

Μια διάτρητη σκιά καλαμωτής προστασίας
αναλογεί στις απλωτές, φωτοευαίσθητές μου μνήμες.
Ένα τάλιρο μου χρέωσαν την απουσία της λήθης.
Κι όσο ο έκπτωτος ήλιος υποχωρεί προς δύση,
αν δεν αλλάξω μνήμη
Κάηκα!

Ο Ποιητής και η Πληγή

ο ποιητής οφείλει
να θεοποιεί την ασήμαντη πληροφορία

να κάνει σύμπαν το τίποτα
να αρθρώνει με δυνατή κραυγή
το αδύνατο

δουλειά του
να ξηλώνει του νόμου τους αρμούς
του πόνου τους σπονδύλους
και να τους αραδιάζει ατάκτως
εδώ
κι εκεί
χωρίς συνέπεια και ειρμό

ώστε ο αναγνώστης να χαθεί
στην άνομη τελειότητα
της πληγής του

Steel waiting

περιμένω
και μένω πάντα ανώριμα στατικός
στην απόλαυση του ίδιου τρίχρωμου παγωτού
προσμονή υπομονή πόνος

και δηλώνω στους ανθρώπους
την εποχή που μου ταιριάζει καλύτερα
σκεπτόμενος

και διογκώνω το άνω χείλος με αέρα
παίρνοντας μούτες παράλογες
χρονοτριβώντας

και δεν επιμένω στα σημεία που έθιξες
τραβώντας μονοκοντυλιές
σε αριθμούς

περιμένω
και σου λέω πως τελειώνει η ιστορία μας
χαλώντας την αδιάφορη ανάγνωσή σου
με δυό - τρεις πουτάνες λέξεις

-18

Ρυθμίστε στους μείον 18
το ένστιχτο της αυτοσυντήρησης.
Είναι καλοκαίρι
και το καταστροφικό υποσυνείδητο κυκλοφορεί ινκόγκνιτο,
με μαύρα γυαλιά
και υποσχέσεις φλούδες.

Ο κύκλος που στενεύει

Με στενεύει κεφαλόδεσμος η απόκριση της λογικής μου σκέψης
Είχα μάθει να τακτοποιώ με κρίση τα αισθήματα
Ανάμεσα στα θύματα
Αυτούς που έκλυτους χαιρετισμούς τους ένεψα στο δρόμο
Κι ας έκλεινα μονόωρα μαθήματα συμπεριφοράς και πέψης
Κάθε που έπεφτα απ΄ τα μάτια μου και πείναγα
Κοιτούσα τ΄ απομεινάρια στο τραπέζι
Με σάλια να καραδοκούν
Να στάξουν στο σαγόνι
Αν δεν υπήρξαν
Ποτέ

Θυμάμαι κάθε τόσο πόσο ανώριμα κοιτώ την εμπειρία μου
Και πόσο αυθόρμητα πεθυμώ το ίδιο πάθος
Κάθε μετά τις πρώτες πρωινές
Που περιμένω να με πάρει τηλέφωνο ένας άγνωστος γενναίος
Ερημίτης
Που κάνει προσευχή το πρόσωπο μου
Και κοινωνεί κομμάτια απ΄ τη συνήθειά μου
Που κάνει φυλακή του τα σχήματα της περιήγησής μου
Και ηδονή την έκρυθμή μου άπνοια
Αν δεν υπήρξε
Ποτέ

Κοιτώ ενίοτε το πρόγραμμά μου
Και κάθε τόσο το χειρόγραφο της λίστας με τα ψώνια
Μην και ξεχάσω τη γραφή μου
Τον τρόπο που ολοκληρώνω το όμικρον
Τον λόγο που αποκληρώνω το ωμέγα
Γιατί η πίστη μου στην πραγματικότητα που με συντηρεί
Είναι μέγα λάθος
Και κάθε απόφαση ν΄ αλλάξω
Μεγάλη πλάνη
Γιατί η θλίψη είναι βαθιά
Βαρύ στεφάνι.

16 +1

Α
αν έχεις τελειώσει μ' αυτά που ήθελες να πεις
καλύτερα να φύγεις

Β
...

Α
μου είναι πολύ δύσκολο
αλλά καλύτερα να φύγεις

Β
τώρα;

Α
...

Β
καλά, φεύγω

Α
...

Β
(κουρασμένα)
καληνύχτα

P.S. Love me don't.

Λοιπόν
απόψε θα σχηματίσω την αγάπη
κυματιστή θα την απλώσω
να πιάνει και τους πάνω και τους κάτω
ευρύχωρη κι απέραντη

Θα τη μετρήσω με χαμόγελα
να δω αν σκάει τυχαία
κι αν είναι επαρκής η συμβολή της στο μοιραίο
θα την υπογραμμίσω με ευτυχία φωσφορούχο

Απόψε λοιπόν
θ' αρθρώσω την αγάπη
κι αν είναι εύηχη
δε θα την εκφωνήσω πουθενά
θα τη μοιράσω σε κομμάτια στους αστούς
να την καδρώσουν
ανεκτίμητη και πανωραία

Απόψε λοιπόν
θα περιφράξω την αγάπη
πουριτανή ή
μαυριτανή
ή ακόμα
επίσημη θρησκεία κρατιδίου αυτόνομου
νέα ιδέα
με περίγραμμα ψαλιδισμένο
σε πατρόν στενής υπόσχεσης

Λοιπόν
Απόψε θα σβήσω την αγάπη

Αν ίχνη της ξεμείνουν ανεξίτηλα
να τα στεγνώσεις πάραυτα
με ό,τι απ' την εποχή της θα θυμάσαι

Operating Theatres.

Voice:
One, two
One, two, three.


Εγχειρισμένος

Θέλω να πω
Καθαρισμένος

Εκ παραδρομής
Ενοχλώ το σύστημά σου

Θα ΄πρεπε να ΄μουν
Πιο συγκεντρωμένος

Full Risk

Γιόρτασε κι ο ιούνιος μια γιομάτη εκεχειρία. Πανηγυρίζοντας ήσυχα την ερμητική του Αποκάλυψη. Τα όπλα ευχάριστα επιτραπέζια. Αναρωτιέσαι γιατί αισθάνεσαι υπεύθυνος, μια μέρα κάθε μήνα. Και κυνηγάς σε άγνωστα μπαλκόνια να ψαρέψεις λίγα ηλεκτροκινούμενα -αποσβολωμένα απ΄την θλίψη σου- ψάρια. Και ακόμη λιγότερα σαγαπώ. Κι εγώ σ' αγαπώ. Αν και δεν ξέρω να μπαίνω στην αγάπη σαν πανσέληνος. Από παντού.

Έτσι.

Στην άσεμνην αυτή φωτογραφία που κρυφά
στον δρόμο (ο αστυνόμος να μη δει) πουλήθηκε,
στην πορνικήν αυτή φωτογραφία
πως βρέθηκε τέτοιο ένα πρόσωπο
του ονείρου. εδώ πως βρέθηκες εσύ.

Ποιός ξέρει τι ξευτελισμένη, πρόστυχη ζωή θα ζεις.
τι απαίσιο θάταν το περιβάλλον
όταν θα στάθηκες να σε φωτογραφήσουν.
τι ποταπή ψυχή θα είν' η δική σου.
Μα μ' όλα αυτά, και πιότερα, για μένα μένεις
το πρόσωπο του ονείρου, η μορφή
για ελληνική ηδονή πλασμένη και δοσμένη -
έτσι για μένα μένεις και σε λεγ' η ποίησις μου.

Κ.Π.Καβάφης [1913]

Παραμύθι σε 12/8

Μα κάθε φορά να κλαίω; Κι εγώ, κι η ελένη; Λες και ξέρουμε ότι και του χρόνου και στο διηνεκές τα ίδια σκατά θα τρώμε. Ας είναι. Αφού μας αρκούν τα παραμύθια.

Gate 7

Επιστρέφεις, είπες, στην πόλη που πυρπόλησες και σκόρπισες τις στάχτες της ατάκτως. Σε κάλεσαν τιμώμενο να παραστείς σε εγκαίνια καινούργιων θλίψεων. Έχεις εκεί λογιστικά υπόλοιπα υπακοής στο καθ' ομοίωσιν, κατηγορίες για υπόθαλψη βαρέων ενστίκτων και μια αμύθητη νεκρή περιουσία. Επιλέγεις πτήση βραδυνή σε θέση οικονομική και περιποίηση ελάχιστη, αφήνοντας μόνο στο μυαλό την πολυτέλεια του ύπνου, ανάμεσα σε μισοτελειωμένα σακουλάκια άκαρπων πηγαινέλα. Στον έλεγχο ταυτοπροσωπίας μοιάζεις ξένος, αν και σε προδίδει η προφορά του αναστεναγμού. Βρίσκεσαι και πάλι στις επάλξεις των λογικών αστών και των αδασμολόγητων τύψεων. Αφοράς ξανά μια τελευταία αναγγελία. Γιατί πήγες από λάθος στην έξοδο 7. Κι ο μέσα προορισμός σου αφορισμένος, τεμαχισμένος σε αποσκευές αριθμημένες, δίπλα σε πιστά σκυλιά. Και το ταξίδι σου τελείωσε εδώ. Σε μία τυχαία πύλη. Πρωτού καλά-καλά αρχίσει.

Εκ της γνώσεως απόγνωσις

Τώρα πια γνωρίζεις τι εστί κοινωνία του υποσυνείδητου
Επικοινωνία των θηλαστικών
Απόγνωση εκ της γνώσης
Κι αδυνατείς να τυλίξεις τα ακριβά τους δώρα με χαρτί συνειδητό
κι ακόμη περισσότερο να τ' ανοίξεις με την ίδια, παλιά, πλαστή έκπληξη.

Αρκείσαι μόνο στην προσωπική σου εγκόλπωση
ανάμεσα στις δυό σου ενέχυρες παλάμες
περνώντας αυτόχειρες επιστολές
ανά τακτά παρθένα αισθήματα
εκ δεξιών
εξ ευωνύμων

alfa

Καινούργιες λέξεις
Περιουσίες ανεκτίμητης αξίας τα φωνήεντα
Τα σύμφωνα μεσίτες ποιητικών πεδίων
Εννοώ ο νους να κυνηγά το ίδιο λάθος
Να εκτιμά το αυτονόητο
Υπονοώντας σε κάθε συλλαβή
Της προηγούμενης νύχτας την τελευταία σκέψη